Η άγνωστη συμβολή του Γεώργιου Γενναδίου στη διατήρηση της Επανάστασης
Ο Γεώργιος Γεννάδιος σώζει την επανάσταση το 1826!
Ηταν Ιούνιος του 1826, όταν η Πατρίδα, εν μέσω επανάστασης, βρέθηκε σε τραγικό αδιέξοδο και στα πρόθυρα εμφυλίου.Αιτία τα ανυπέρβλητα οικονομικά προβλήματα, που αντιμετώπιζε η προσωρινή επαναστατική Κυβέρνηση, ενώ ο εχθρός προχωρούσε ακάθεκτος! Οι Σουλιώτες ήσαν σε διάσταση με τους Ρουμελιώτες και όλοι μαζί ζητούσαν χρήματα... Χρήματα, που όμως δεν υπήρχαν! Η Ρούμελη είχε προσκυνήσει, ο Ιμπραήμ είχε καταστρέψει το μεγαλύτερο μέρος του Μωριά, τα χρήματα των φιλελλήνων και τα εφόδια που έστελναν ήσαν ανεπαρκή! Οι στρατιώτες δυσαρεστημένοι συγκεντρώθηκαν στο Παλαμήδι και σπειλούσαν ότι θα αποχωρήσουν από τον Αγώνα...
Η Κυβέρνηση, που από τον Απρίλιο είχε διορίσει αρχηγό των στρατευμάτων της Πελοποννήσου τον Θ.Κολοκοτρώνη, δεν κατάφερε, παρά τις προσπάθειες του στρατηγού, να τους πείσει και έτσι αποφάσισε να διενεργήσει έρανο! Τότε, εμφανίζεται ο ηγέτης, ο σοφός, ο πατριώτης, ο Γ.Γεννάδιος! Μίλησε τέσσερις φορές στον λαό του Ναυπλίου το πρώτο δεκαήμερο του Ιουνίου και ιστορική έμεινε η ομιλία του της 8ης Ιουνίου! Ανήμερα της Αγ.Τριάδος, έβαλε να κτυπήσουν οι καμπάνες και οι ντελάληδες ανακοίνωσαν ότι ο σοφός δάσκαλος θα μιλήσει από τον πλάτανο στον βασανισμένο λαό! Με πύρινο λόγο γεμάτο πατριωτισμό και συναίσθημα και με την βροντώδη φωνή του, κατά τον χρονικογράφο της εποχής, είπε:
«Η πατρίς καταστρέφεται, ο Αγών ματαιούται, η ελευθερία εκπνέει! Απαιτείται βοήθεια σύντονος! Πρέπει οι ανδρείοι ούτοι... (έλεγε για τους στρατιώτες που ήταν τριγύρω) να σπεύσωσι όπου νέος κίνδυνος τους καλεί! Προς τούτο απαιτούνται πόροι και πόροι ελλείπουσιν! Αλλά, αν θέλομεν να έχομε Πατρίδα ...πόρους ευρίσκομεν! Ας δώσει έκαστος ό,τι έχει και δύναται! Ιδού η πενιχρά εισφορά μου! Ας με μιμηθεί όστις θέλει...». Και «επικροτούντος του πλήθους» ,γράφει το χρονικό, «εκκένωσε κατά γης το ισχνόν διδασκαλικόν βαλάντιόν του..» · και μετά από λίγο, συνεχίζει ο Γεννάδιος: «Αλλά όχι, η συνεισφορά αυτή είναι ουτιδανή, οβολόν άλλον δεν έχω να δώσω, αλλά έχω εμαυτόν και ιδού, τον πωλώ ! Τίς θέλει διδάσκαλον επί 4 έτη δια τα παιδιά του; Ας καταβάλλει ενταύθα το τίμημα!»
Ο λόγος του και το πάθος του δημιούργησαν τέτοιον ενθουσιασμό, όπως αναφέρει ο Αλέξ.Ραγκαβής ,που βρισκόταν εκεί , ώστε «...όλοι έσπευδον, με δάκρυα στα μάτια, να προσφέρουν ό,τι είχαν...πλούσιοι και πτωχοί αδιακρίτως...και εις ολίγον διάστημα χρόνου συνάζονται υπέρ τας 150.000 γρόσια και ...οι Έλληνες, ενώ προ μικρού έβλεπον αλλήλους με επίβουλα βλέμματα, ήδη θεωρούνται αδελφικώς και πνέουσιν αγάπην προς αλλήλους και συμπάθεια...».
Πολλές συγκινητικές περιπτώσεις αναγράφονται στα χρονικά της εποχής για πλούσιους και φτωχούς, που έδιναν ό,τι είχαν και δεν είχαν! Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση μιας πάμπτωχης γριάς,παλιάς αρχόντισσας από το Αϊβαλί, που μετά τις σφαγές του 1821 στην πατρίδα της και την σφαγή του άνδρα της, πήγε πρόσφυγας στο Ναύπλιο.Την έλεγαν Πανωραία, χήρα του Κώστα Αιβαλιώτη και ,λόγω της φτώχειας της, την φώναζαν Ψωροκώσταινα και από αυτήν έμεινε και ο γνωστός περιφρονητικός χαρακτηρισμός για την Χώρα μας!
Έτσι, άναψε ξανά η φλόγα! Από την απογοήτευση επέστρεψε πάλι ο ενθουσιασμός και ο Γεώργιος Γεννάδιος αποκαλείται τώρα «Ο Σωτήρ της Πατρίδος».
Ανάρτηση του Ματθαίου Αρταβάνη, προέδρου του Συλλόγου Αποφοίτων στο Facebook στις 9/6/2026
